เสร็จจากพิธีสยุมพร เจ้าชายได้พาเจ้าหญิงไปถวายบังคมพระมารดาผู้เป็นอัครมเหสีเพื่อขอคำปรึกษา ว่าพระองค์มิได้มุ่งหวังจะครองราชบัลลังก์แม้แต่น้อย พระอัครมเหสีมีจิตใจเอ็นดูเจ้าหญิงจันทราวตีตั้งแต่แรกเห็น รู้ว่าความปรารถนาลึกๆของเจ้าชายที่ไม่อยากเป็นจักรพรรดินั้น ก็ด้วยมิต้องการมีมเหสีมากมายดังที่พระราชบิดาทรงเคยกระทำมาเป็นตัวอย่าง ทั้งเรื่องการโค่นล้มราชบัลลังก์จนทำให้อรชุนรัชทายาทของราชวงศ์ปิตุฆาตตามมาแก้แค้น ต่อด้วยการตายของอำมาตย์ทำให้พระราชบุตรมิทรงมุ่งหวังในราชบัลลังก์แม้แต่นิด

พระมารดาพาไปกราบทูลองค์จักรพรรดิและช่วยร้องขอให้พระเจ้ากาฬาโศกครองอำนาจต่ออีกสักระยะ หากว่าจะสละราชบัลลังก์เมื่อใดก็ขอให้พิจารณาพระโอรสที่เหลือของพระมเหสีองค์อื่นๆ

ประวัติศาสตร์ในหน้าต่อมาของแคว้นมคธจึงปรากฏว่าพระเจ้ากาฬาโศกครองราชย์ทั้งหมด ๒๘ ปีและโปรดให้พระโอรสทั้งสิบพระองค์ครองราชย์ต่อมาอีก ๒๒ ปี ทั้งสิบองค์มีนามว่า ภัทรเสน โกรัณฑวรรณ มังกร สัพพัญชหะ ชาลิกะ สัญชัย อุภคะ โกรพยะ นันทิวัฑฒณะ และปัญจมตะ โดยไม่ปรากฏชื่อของเทวินทร์วรมันต์เลยแม้แต่ย่อหน้าเดียว

เจ้าชายและเจ้าหญิงได้สละราชบัลลังก์ไปอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ในราชวังหลังเล็กๆที่องค์ราชาและองค์ราชินีประทานให้ ขณะที่ภาวิณีและศรีรามยังคงคอยดูแลวิหารอยู่คนละแคว้นและส่งข่าวคราวหากันเป็นบางครั้ง จนกระทั่งแยกย้ายกันไปบวชในบั้นปลายชีวิต โดยมีเจ้าชายและเจ้าหญิงคอยเสด็จไปกราบฟังธรรมจากภิกษุและภิกษุณีที่เคยเป็นสหาย ใช้ชีวิตอย่างร่มเย็นจนสิ้นอายุขัย.