ผมได้ฟังบทกลอนทางวิทยุ บทหนึ่งกล่าวถึงพระคุณ พ่อแม่
กลอนยาวมากจำไม่ได้ แต่ตอนท้ายๆผมจำได้ ท่อนหนึ่งว่า
" เหมือนไม้ที่ใกล้ฝั่ง มิใด้หวังอยู่นานได้
   ไม่นานคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง"
   ผมประทับใจและชอบกลอนบทนี้มาก ท่านใดที่มีเนื้อกลอนบทนี้กรุณา post ทิ้งไว้ให้ผมด้วยครับ ผมจะเก็บไว้และจะได้แจกจ่ายไป เผื่อกลอนบทนี้จะไปกระทบจิตใจ คนที่กำลังทำผิดต่อ พ่อแม่ จะได้กลับตัวได้ ขอบคุณมากครับ

สนในเหมือนกันครับ
คุณ เด็กน้อย ลอง post ใน Pantip.Com หมวดห้องสมุดดูด้วยนะครับตรงนั้นมีคนจำกลอนเก่งๆเยอะ และมีกระทู้วันแม่อยู่มาก ผมลองไปพลิกๆดูแล้วยังไม่เห็นกลอนนี้ครับ
จะตามไปดูด้วยคนครับ

พ่อแม่ก็แก่เฒ่า     จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน  เพียงเสี้ยววารของคืนวัน

ใจจริงไม่อยากจาก   เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนทาน         ย่อมร้าวรานสลายไป

ขอเถิดถ้าสงสาร      อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย          ย่อมเผลอไผลเป็นแน่นอน

ไม่รักก็ไม่ว่า       เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน    คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ

เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง      ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องให้ยามป่วยไข้         ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน

เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่       แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ผล        เติบโตจนสง่างาม

ขอโทษถ้าทำผิด      ขอให้คิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ       หวังติดตามช่วยอวยชัย

ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง         มีหรือหวังอยู่นานได้
วันหนึ่งคงล้มไป     ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง.

ผมได้กลอนนี้มาจากยุวพุทธ เมื่อคราวไปอบรม หลักสูตรคุณแม่สิริ มีชื่อคนแต่ว่า   อ.สุนทรเกตุ

คงเป็นประโยชน์นะครับ บ้านผมเอาติดไว้ที่ตู้เย็นเลยล่ะครับ

ขอบคุณครับ

เคยอ่านกลอนนี้แล้วเหมือนกัน รู้สึกจะได้อ่านตามบอร์ดที่ติดไว้แถวโรงพยาบาลมั๊ง นิทรรศการวันผู้สูงอายุหรืออะไรนี่แหละ อ่านครั้งแรก น้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งและเศร้าใจในวัฏจักรของชีวิต

อ่าแล้วซึ้งจนน้ำตาแทบไหลครับ ทำให้รักแม่มากขึ้นครับ  ~^-^~

_/l\_ครับ
เคยอ่านมากแล้วกลับมาอ่านซ้ำเมื่อไหร่กยัง็รู้สึกดีครับ

ประทับใจจริงๆครับ

โดนใจอย่างจังเลยครับ

_/I\_  ..^~^..

กินใครป้อน?     นอนใครป้อง?     ร้องใครปลอบ?
ล้มใครหอบ?      ชอบใครให้?       ใคร่อยากเร้า?
เจ็บใครช่วย?      ป่วยใครเล่า?     เฝ้าคลอเคล้า?
ลูกกราบเท้า?     เทอดคุณ?          การุณยธรรม?

_/I\_  ..^~^..

กอดเข่าเจ่านิ่ง  อุกอั้น
คืนเหมือนวัน  ไม่เห็นมันต่างกัน
... " แม่แก่ "
วัยผ้าขี้ริ้วเก่าๆ  สั่งสมความเศร้ามาเนิ่นนาน
นาน  ที่ท้องทุ่ง
ผ้าห่มเก่าวิ่น  เหมือนวัยของแม่
เลี้ยงลูกโตแล้ว  ลูกก็ไป
ดั่งลูกไม้หล่นจากต้น  ไม่หวลกลับ
ลาลับ  ล่วงเลย
ในสายตาฝ้าฟางนั้น
แม่คิดแม่ฝันถึงอะไรบ้าง
ปลายทางที่เชิงตะกอน
หรือวันคืนแห่งหนหลังของแม่หนอ
หนาวเหน็บเนื้อ  แสนหนาว
ข้าวปลาใครหาให้กิน
น้ำท่าใครหาให้อาบ
เสื้อผ้าเก่าเหม็นสาบใครซักให้ใส่
สิ่งของแจกทานมันจะทนไปได้นานเท่าใด
ใครเขาจะแลดู
แม่แก่เอ๋ย
นิ่งเศร้า  เข่าสูงท้วมหัว
ไม่เกรงไม่กลัวความตาย
ทั้งดีแลร้ายแม่ชาชิน
ไร้สิ้นทั้งรักและชัง
มาเถิดความตาย  เมื่อไรก็ได้

    ขอขอบพระคุณมากๆ เลยครับ
เมื่อใดที่ผมติดขัดในธรรม เมื่อใดที่ผมต้องการในสิ่งที่ดีๆ
ณ.ที่นี้มี ให้ผมเสมอ ที่นี่เป็นเหมือนที่รวมของ เหล่าพุทธบุตร
พุทธธิดาจริงๆ ครับ ขอขอบคุณอีกครั้งครับ

โดนใจจังๆเลยครับคุณหางอึ่ง : )

_/I\_  ..^~^..