ที่จริงก็อาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน เรียบร้อยแล้วนะคะ
เนื้อตัวหน้าตาก็น่าจะสะอาดสะอ้านพอประมาณ
ก่อนคู้ขา ตั้งกายตรง ดำรงสติมั่นเนี่ย แต่ทำไมยังคันยุบยิบอยู่ได้
บางครั้งจะเป็นที่มุมปาก จมูก หนังตา แม้กระทั่งในลูกกะตาก็เคยเป็น

ถามว่าเป็นเพราะตั้งใจมากไปหรือเปล่า ก็ไม่น่าจะใช่
เพราะไม่เคยเพ่งอะไรขนาดนั้น ที่ทำอยู่น่ะ ถ้านิ่งได้ก็ดี
ถ้าฟุ้งซ่านก็แล้วไป ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยกลับมาตามลมหายใจใหม่
ก็ไม่เห็นว่าลมหายใจจะหายไปไหนนี่นา

ทำมั้ย ทำไมถึงได้รู้สึกยุบยิบบนใบหน้าอยู่ได้คะ

ผมเป็นครับ
บ่อยมากๆ แทบทุกครั้ง
บางที จะรู้สึกเหมือนมีคนเอาน้ำมาหยอดในหู
ทั้งทีก่อนจะนั่งก็เช็ดหัวหู แห้งดี ไม่รู้มาจากไหน น่ารำคาญ

แต่สิ่งเหล่านี้มักจะเป็นสัญญาณนำ ก่อนที่จะจิตจะลงระดับเช่นเข้าปิติ

เคยมีรุ่นพี่บอกว่า เป็นครูอาจารย์มาทดสอบ ว่าตั้งใจหรือเปล่า
ก็ฟังๆไว้แล้วกันครับ

คุณมะเหมี่ยวคันยุบยิบบนใบหน้ายังดีครับ ผมคันยุบยิบไปหมดทั้งตัวเวลานั่งสมาธิ(สมัยเริ่มทำสมาธิ
สัก7-8ปีก่อน) ตอนนั้นรู้สึกรำคาญมากนึกว่าพวกแมลงมาตอม แต่พอลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นมีอะไร
เลยตัดใจว่าจะไม่สนใจแล้ว เพราะดูทีไรก็ไม่เห็นมีอะไรทุกที มันจะคันก็ปล่อยมันคันไป

เดี๋ยวนี้นั่งสมาธิไม่คันแล้วครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ได้อย่างไรครับ

เรื่องนั่งสมาธิแล้วคันเหมือนแมลงไต่นี้ บางสำนักเขาว่าได้วิปัสสนาญาณ
ความจริงไม่ใช่ญาณอะไรหรอกครับ มันเป็นอาการของจิตเสียมากกว่าอย่างอื่น
และเกิดจากอะไร ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน
แต่เคยสังเกตอย่างหนึ่งว่า ถ้าช่วงไหนศีลของเราหมองมัว
เช่นเผลอไปเหยียบแมลงโดยไม่เจตนา จิตจะหมองหน่อยๆเพราะสงสารมัน
เวลามานั่งสมาธิจะคันยิบๆ ถ้าแผ่เมตตาแล้วก็จะหาย

แต่อันนี้ไม่มีข้อยุตินะครับว่าจะต้องจริงอย่างนี้เสมอไป
บางคราว จิตก่อนจะถึงความสงบก็มีอาการส่ายแล้วปรุงแปลกๆได้เหมือนกัน
ถ้าถือว่าเป็นเพียงสิ่งที่ถูกรู้ มันก็หมดความหมายไปเองครับ

ขอบคุณคุณลีและคุณ rising_sun ที่มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ค่ะ ตอนแรกไม่ค่อยกล้ามาถามเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่พอรู้ว่าคนอื่นก็เป็น เลยรู้ว่าเราคงไม่ผิดปกตินัก :-)

และขอบคุณพี่สันตินันท์ที่กรุณาให้คำอธิบายค่ะ

เป็นเหมือนกันจ๊ะ ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวก็หายไปเองคะ :-)

บางครั้งก็รู้สึกเหมือนกับว่า ตัวเราไม่มี
ไม่มีลมหายใจ ไม่มีรูจมูกค่ะ
ก็ไม่รู้จะทำไง ก็รับรู้และดูมันอยู่เฉย ๆ ค่ะ

ผมก็เป็นครับ ตอนนั่งสมาธิแล้วคันยุบยิบ เหมือมมีตัวอะไรมาไต่อยู่ครับ
บางทีทนไม่ไหว ก็เกาเลยครับผม (ก็แบบว่ามันคันนี่นา ฮิ ฮิ)
เคยอ่านหนังสือธรรมะ มีพระรูปหนึ่งบอกว่าเป็นอาการของจิตที่ไม่ต้องการอยู่ในสมาธิครับ
เหมือนลิงที่ถูกจับผูก แรก ๆ ก็ดื้อครับ ดิ้นตลอดเวลา จิตก็ต้องการดิ้นจากการถูกบังคับ
จับให้เป็นสมาธิเหมือนกันครับ
ต่อมาผมก็ปล่อยครับ จะคันก็คันไป ก็ไม่ไปสนใจครับว่าจะคันตรงไหน ยังไงบ้าง
พอสักพักมันจะหายไปเองครับ

น่าแปลกที่ทำไมมีคนคันด้วยครับเพราะนั่งสมาธิเนี่ย ถ้าจิตปรุงแต่ง ทำไมปรุงแต่ง
เหมือนกันน่ะ ขอถามพี่ ๆ ด้วยครับ

ผมก็เป็นเหมือนกันครับ นั่งอยู่เฉยๆ เล่นคอมหรืออ่านหนังสือ 2-3 ชม. ก็ไม่มีอาการคัน
พอนั่งสมาธิแค่ 5 นาที ก็รู้สึกเหมือนมียุงมากัดบ้าง มีอะไรมาไต่บ้าง
ก็แก้โดยใช้วิธีดูเวทนาไปเรื่อยๆครับ ทนมันไปเรื่อยๆ ดูไปเดี๋ยวมันก็หายไปเอง แล้วมันก็ไปเกิดที่ใหม่ ยุบยิบๆ ขึ้นมาอีก
หรือบางทีก็ใช้วิธีดูความยึดมั่นในตัวตนของเรา คือเราเป็นทุกข์ เพราะเรายึดในตัวเรา คิดว่ามียุงมากัด ร่างกายอันเป็นที่รักของเรา เกิดวิภวตัณหา อยากลืมตาขึ้นมามอง อยากเอามือปัดแมลงให้มันพ้นๆ
แต่ส่วนใหญ่ก็ทนไม่ไหว ลืมตาขึ้นมาทุกที พอลืมตาขึ้นมา
อ้าว ไม่เห็นจะมียุงตรงไหน : )
ก็แปลกดีเหมือนกันครับ